Forfaiting jako instrument finansowania handlu zagranicznego

22 maja 2019
hello world!

Forfaiting jest technicznie prostym instrumentem finansowania handlu zagranicznego. Ponadto jest akceptowany na całym świecie. Polega na wykupie przez bank wierzytelności, które przysługują przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży.

Forfaiting może być zastosowany wtedy, gdy eksporter oraz importer uzgodnią między sobą, że zapłata za wysłany towar nastąpi z odroczonym terminem płatności. Zazwyczaj ten termin jest dłuższy niż w przypadku faktoringu i wynosi od 3 miesięcy nawet do 10 lat po wysyłce towaru. Kluczowym elementem jest, aby zapłata była zabezpieczona wekslem poręczonym przez bank importera.

Operacja forfaitingowa

W operacji forfaitingowej występują głównie dwa podmioty. Pierwszym z nich jest forfaiter, czyli wyspecjalizowana instytucja finansowa lub bank, który nabywa od forfetysty, czyli eksportera jego wierzytelności oraz pobiera od tego wynagrodzenie w postaci odsetek od wypłaconej kwoty. W przypadku forfaitingu ryzyko niewypłacalności dłużnika przejmuje forfaiter. Eksporter natomiast nie czeka na spłatę wierzytelności przez dłużnika, zachowując płynność finansową przedsiębiorstwa.

Korzyści wynikające z forfaitingu

  1. Forfaiting umożliwia poprawę płynności finansowej eksportera, dzięki wcześniejszemu otrzymaniu zapłaty za należności.
  2. Niweluje ryzyko związane z niewypłacalnością importera.
  3. Eksporter może zaproponować importerowi lepsze warunki płatności, takie jak odroczony termin.
  4. Forfaiting jest najkorzystniejszym i najtańszym źródłem finansowania dla eksportera.
  5. Stosunkowo prosta procedura realizacji.
WAŻNE!

Należy pamiętać, że forfaiting jest usługą dosyć kosztowną. Bank pobiera z góry odsetki dyskontowe za cały okres transakcji oraz jest to usługa, której zastosowanie jest ograniczone.

Podstawowe różnice między faktoringiem a forfaitingiem

Faktoring jest usługą, w której skupowane są wierzytelności w postaci faktur oraz dotyczy niższych kwot i krótszych terminów płatności niż forfaiting. Kolejną różnicą jest to, że w przypadku forfaitingu głównymi dokumentami, które skupują forfaiterzy są weksle, a nie faktury. Forfaiting w przeciwieństwie do faktoringu jest zawsze bez regresu. Oznacza to, że całe ryzyko związane z niewypłacalnością dłużnika przechodzi na bank. Faktoring może być usługą krajową, jak i międzynarodową, forfaiting natomiast działa tylko na skalę międzynarodową. Umowę faktoringową można zawrzeć w charakterze ciągłym lub na czas określony. W przypadku forfaitingu umowa dotyczy jednorazowej transakcji. Ostatnia różnica dotyczy różnic w wypłaconych środkach. Faktor wypłaca przedsiębiorcy na początku 70%-90% wartości transakcji. Z kolei forfaiter wypłaca od razu 100% wierzytelności potrącając z góry odsetki dyskontowe.

Forfaiting jest pomocny dla przedsiębiorstw oferujących swoje towary lub usługi na skalę międzynarodową. Dzięki takiej możliwości finansowania firmy mogą oferować swoje produkty z odroczonym terminem płatności. Mogą być przez to bardziej konkurencyjne, zachowując jednocześnie przy tym płynność finansową.

chevron-down
Copy link