Czym jest „dobra wiara” w prawie cywilnym ?

Przepisy prawne uzależniają często skutki prawne od dobrej lub złej wiary. Co to właściwie oznacza w praktyce?

Zdaniem Sądu Najwyższego dobra wiara oznacza: stan psychiczny osoby, polegający na usprawiedliwionym przekonaniu, że przysługuje jej określone prawo.

Działając w dobrej wierze

Jeżeli myślimy, że prawo nam przysługuje, to działamy w dobrej wierze. Jest to nasza ocena, konkretny stan wiedzy, a właściwie nie tyle rzeczywisty stan wiedzy, ale prawdopodobny ustalony na podstawie okoliczności sprawy. Taki pogląd wyraził SN w wyroku z dnia 21 marca 2013 roku II CSK 495/12. Stwierdzenie – czy dana osoba działała w dobrej wierze, wymaga od sądu oceny stanu wiedzy takiej osoby w chwili zajścia zdarzenia prawnego.

Dobra wiara a skutki zdarzeń

W polskim języku prawnym dobra wiara ma ujęcie subiektywne i obiektywne. I co istotne, jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się zgodnie z art.7 KC istnienie dobrej wiary. Jest to domniemanie prawne, wzruszalne i jeśli nie zostanie obalone wiąże sąd w orzekaniu. Dobra wiara jest istotna przy ustaleniu skutków wielu zdarzeń. Do takich zdarzeń należą: możliwość nabycia rzeczy ruchomej od nieuprawnionego czy też długości okresu zasiedzenia nieruchomości. Jak widzimy, pojęcie dobrej wiary jest bardzo istotne w praktyce, której dokonuje się obrót prawny.