Dokument prywatny jako dowód w sprawie

W orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych utrwalony jest pewien pogląd. Jeżeli strona przedstawia ekspertyzę pozasądową i powołuje się na jej twierdzenia oraz wnioski, należy zastosować pewne kroki. Ekspertyzę taką trzeba traktować jako część argumentacji faktycznej i prawnej przytaczanej przez stronę. 

Wskazuje się dalej, że kiedy strona składa ekspertyzę z intencją uznania jej przez sąd za dowód w sprawie, wówczas istnieją podstawy do przypisania jej także znaczenia dowodu z dokumentu prywatnego (art. 245 k.p.c.). Pozasądowa opinia rzeczoznawcy jako dokument prywatny stanowi jedynie dowód tego, że osoba, która ją podpisała wyraziła zawarty w niej pogląd. Osoba ta nie korzysta natomiast z domniemania zgodności z prawdą zawartych w niej twierdzeń (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2010 r. I CSK 199/09).

Dokument prywatny jako dowód

Dokument prywatny jest zatem jednym z dowodów wymienionych w kodeksie postępowania cywilnego. Podlega on ocenie w taki sam sposób jak wszystkie inne dowody. Procedura musi zatem przybierać podobny obrót jak w przypadku innych dowodów. Sąd ocenia, czy dany dowód, ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne, zasługuje na wiarę.  Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności. Wiążą sie z tym pewne konsekwencje. Na tej ich bazie zachodzi ustalenie podstawy faktycznej orzeczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2004 r. IV CK 474/03).