Kim są dostawcy usług płatniczych?

25 maja 2020
hello world!

Rozwój technologii zmienia sposób, w jaki podchodzimy do codziennych czynności. Nowinki sprawiają, że robimy szybciej, sprawniej, a często i dokładniej rzeczy, które przez wiele lat były wolne od rewolucji. To samo spotyka też płatności. Kiedyś trudno było wyobrazić sobie świat bez płatności gotówką lub bez czeków. Dzisiaj trudno wyobrazić sobie wyjście z domu bez telefonu w kieszeni. Rozwój odbija się jednak też na prawie, które musi nadążać za trendami i umożliwiać funkcjonowanie coraz to nowym gałęziom gospodarki. Taką gałęzią są także usługi płatnicze, które w ostatnich latach zaliczyły nieprawdopodobny rozwój, a ciągłe nowości wymuszają powstawanie kolejnych innowacji. Z tego powodu w polskim systemie prawnym dostępny jest szereg form dostawców usług płatniczych. Warto więc się zastanowić, czy warto wejść w ten biznes i być częścią rewolucji. Kim są dostawcy usług płatniczych?

To, jaką formę działalności wybierzemy, będzie zależało przede wszystkim od charakteru naszej firmy. Wielość wyboru może jednak zawrócić w głowie, więc warto przyjrzeć się każdemu z dostępnych rozwiązań. Ale zanim do tego przejdziemy – zastanówmy się, czym dokładnie są usługi płatnicze.

Czym są usługi płatnicze?

Najprościej zdefiniować usługi płatnicze poprzez wymienienie tego, na czym polegają. Znajdziemy to w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz.U.2020.794 t.j. z dnia 2020.05.04, dalej: u.u.p.), w jej art. 3.
Za firmę świadczącą usługi płatnicze będziemy więc uważać taką, której działalność polega na:

  • przyjmowaniu wpłat gotówki i dokonywaniu wypłat gotówki z rachunku płatniczego oraz wszelkie działania niezbędne do prowadzenia rachunku;
  • wykonywaniu transakcji płatniczych, w tym transferu środków pieniężnych na rachunek płatniczy u dostawcy użytkownika lub u innego dostawcy:
    • przez wykonywanie usług polecenia zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty,
    • przy użyciu karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego,
    • przez wykonywanie usług polecenia przelewu, w tym stałych zleceń;
  • wykonywaniu transakcji płatniczych wymienionych w pkt 2, w ciężar środków pieniężnych udostępnionych użytkownikowi z tytułu kredytu, a w przypadku instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego – kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3;
  • wydawaniu instrumentów płatniczych;
  • umożliwianiu akceptowania instrumentów płatniczych oraz wykonywania transakcji płatniczych, zainicjowanych instrumentem płatniczym płatnika przez akceptanta lub za jego pośrednictwem, polegających w szczególności na obsłudze autoryzacji, przesyłaniu do wydawcy instrumentu płatniczego lub systemów płatności zleceń płatniczych płatnika lub akceptanta, mających na celu przekazanie akceptantowi należnych mu środków, z wyłączeniem czynności polegających na rozliczaniu i rozrachunku tych transakcji w ramach systemu płatności w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku (acquiring);
  • świadczeniu usługi:
    • przekazu pieniężnego;
    • inicjowania transakcji płatniczej;
    • dostępu do informacji o rachunku.

Kim są dostawcy usług płatniczych?

Jak widać, wyliczenie usług płatniczych obejmuje czynności bezpośrednio związane z tym, żeby pieniądze od jednej osoby mogły trafić do drugiej. Procesy te są jednak niezwykle wrażliwe. Bez trudu wyobrazić sobie można, że usługi tego typu mogłyby zacząć świadczyć podmioty niemające dobrych zamiarów względem klientów. Katastrofalne w skutkach byłyby też działania instytucji niechroniących swoich użytkowników w wystarczającym stopniu. Dane osobowe, informacje o tym, jak wydajemy pieniądze, czy nawet same środki na kontach, stanowią łakomy kąsek dla przestępców. Kim więc właściwie jest dostawca usług płatniczych?

Podmioty zajmujące się wykonywaniem działalności w zakresie usług płatniczych to dostawcy usług płatniczych. Z powodu zagrożeń płynących ze strony obszaru ich działań, dostawcy usług płatniczych podlegają nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego. Wymagania KNF nie są jednakowe, zależą od charakteru danej formy działalności. Przekonamy się o tym w dalszej części tego artykułu.
Dostawcy usług płatniczych poprzez obsługę procesów związanych z przesyłaniem pieniędzy są wystawieni na zagrożenie ze strony przestępców. Firmy te mogą bowiem zostać użyte w celu prania pieniędzy. Z tego powodu ustawodawca wskazał część podmiotów mogących świadczyć tego typu usługi w ustawie z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U.2019.1115 t.j. z dnia 2019.06.14, dalej: u.p.p.p.). Są to instytucje obowiązane, na które nałożone są konkretne obowiązki w celu zmitygowania ryzyka prania pieniędzy, takie jak na przykład obowiązek stosowania środków bezpieczeństwa finansowego wobec swoich klientów.

Dostawcy usług płatniczych - rodzaje

Podmioty, które mogą świadczyć usługi płatnicze, zostały ściśle określone przez ustawodawcę w art. 4 u.u.p. Są to:

  • Bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo bankowe;
  • Oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 ustawy – Prawo bankowe;
  • Instytucja kredytowa w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy – Prawo bankowe i odpowiednio oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 ustawy – Prawo bankowe;
  • Instytucja pieniądza elektronicznego i oddział instytucji pieniądza elektronicznego – w przypadku gdy oddział znajduje się w państwie członkowskim, a siedziba takiej instytucji pieniądza elektronicznego znajduje się poza państwem członkowskim, o ile usługi płatnicze świadczone przez oddział są związane z wydawaniem pieniądza elektronicznego;
  • Oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, zgodnie z prawem tego państwa, pocztowe usługi płatnicze, uprawnionego zgodnie z prawem tego państwa do świadczenia usług płatniczych oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna w zakresie, w jakim odrębne przepisy upoważniają ją do świadczenia usług płatniczych;
  • Instytucja płatnicza;
  • Europejski Bank Centralny, zwany dalej "EBC", Narodowy Bank Polski, zwany dalej "NBP", oraz bank centralny państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska – w przypadku gdy nie działają w charakterze władz monetarnych lub organów administracji publicznej;
  • Organ administracji publicznej;
  • Spółdzielcza kasa oszczędnościowo-kredytowa lub Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa w rozumieniu ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2412 oraz z 2020 r. poz. 288 i 321), zwanej dalej "ustawą o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych" – w zakresie, w jakim odrębne przepisy uprawniają je do świadczenia usług płatniczych, zwane dalej "kasą oszczędnościowo-kredytową";
  • Biuro usług płatniczych;
  • Mała instytucja płatnicza;
  • Dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku.

Dostawcy usług płatniczych - uściślenie

W opisie tych instytucji, aby nie zatracić celu tego artykułu, skupię się jedynie na części podmiotów. Będą to formy działalności, z którymi możemy się spotkać, chcąc rozpocząć działalność konkretnie w obszarze usług płatniczych. Dodatkowo załóżmy także, że w obszarze naszych zainteresowań lub możliwości nie jest założenie banku, instytucji kredytowej, SKOK-u czy podmiotu świadczącego pocztowe usługi płatnicze. Wykluczymy także sytuację, w której usługi płatnicze będzie chciał świadczyć organ administracji publicznej. W ten sposób omówimy instytucje, których istotą jest prowadzenie działalności polegającej na świadczeniu usług płatniczych. Artykuł ten nie obejmie swoim zakresem także wszystkich wymogów prawem przypisanych odnoszących się do konkretnych rodzajów dostawców usług płatniczych, ma on bowiem na celu zakreślenie czytelnikowi najważniejszych elementów przedstawianych podmiotów.

Biuro Usług Płatniczych

Pierwszą i zarazem "najmniejszą" z instytucji omawianych przeze mnie będzie biuro usług płatniczych, w skrócie zwane BUP-em. Podmiot działający w tej formie może być osobą prawną, osobą fizyczną lub jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyzna zdolność prawną. Do rozpoczęcia swojej działalności wymaga jedynie wpisania do rejestru KNF. Dodatkowym udogodnieniem jest to, że zakładając BUP, nie jesteśmy zobligowani wymogami kapitałowymi. Z tego powodu mamy jednak pewne ograniczenia. BUP możemy prowadzić jedynie na terytorium Polski. Działalności zagranicznej nie możemy również wykonywać poprzez oddziały ani za pośrednictwem naszych agentów.

Rodzaj świadczonych usług

Ustawodawca postawił przed biurami usług płatniczych najmniejsze wymogi, dlatego też nadał im najmniejsze uprawnienia. Podstawowa działalność BUP-ów związana jest z usługami przekazu pieniężnego.
BUP może jednak działać jako hybrydowe biuro usług płatniczych. W tym wypadku oprócz standardowych usług przekazu pieniężnego będzie mógł także świadczyć dodatkowe usługi takie jak:

  • wymianę walut,
  • usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania transakcji płatniczej,
  • usługi przechowywania i przetwarzania danych,
  • prowadzenie systemów płatności,
  • prowadzenie innej działalności gospodarczej.

Limity kwotowe na realizację transakcji

Na biura usług płatniczych nałożone są także najbardziej restrykcyjne limity kwotowe na realizację transakcji. Bierze się tutaj pod uwagę średnią całkowitej kwoty transakcji płatniczych z poprzednich 12 miesięcy. Nie może ona przekraczać równowartości 500 000 euro. Do kwoty zalicza się zarówno transakcje wykonane bezpośrednio przez BUP, jak i wykonane przez agentów, za pośrednictwem których świadczy ono usługi płatnicze. W celu wykonania obliczenia kwoty transakcji za dany miesiąc bierze się pod uwagę kurs średni ogłaszany przez NBP, obowiązujący w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego ten miesiąc.

Mała instytucja płatnicza

Kolejną formą działalności dostawców usług płatniczych są małe instytucje płatnicze (w skrócie MIP). Tak jak w przypadku biur usług płatniczych, podmiot działający w tej formie może być osobą prawną, osobą fizyczną lub jednostką organizacyjną niebędącą osobą prawną, której ustawa przyzna zdolność prawną. Do jej założenia również wystarczy jedynie wpis do rejestru KNF, będzie to rejestr małych instytucji płatniczych. Małych instytucji pieniężnych nie obowiązują także wymogi kapitałowe. A działalność MIP-u może odbywać się jedynie na terytorium Polski, zarówno samodzielnie, przez oddziały, jak i agentów.

Rodzaj świadczonych usług

Małe instytucje płatnicze mają jednak szerszy zakres usług, jakie mogą świadczyć, niż biura usług płatniczych. Jest to:

  • przyjmowanie wpłat gotówki i dokonywanie wypłat gotówki z rachunku płatniczego oraz wszelkie działania niezbędne do prowadzenia rachunku;
  • wykonywanie transakcji płatniczych, w tym transfery środków pieniężnych na rachunek płatniczy u dostawcy użytkownika lub u innego dostawcy:
    • przez wykonywanie usług polecenia zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty,
    • przy użyciu karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego,
    • przez wykonywanie usług polecenia przelewu, w tym stałych zleceń;
  • wykonywanie transakcji płatniczych wymienionych w pkt 2, w ciężar środków pieniężnych udostępnionych użytkownikowi z tytułu kredytu, a w przypadku instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego – kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3;
  • wydawanie instrumentów płatniczych;
  • umożliwianie akceptowania instrumentów płatniczych oraz wykonywanie transakcji płatniczych, zainicjowanych instrumentem płatniczym płatnika przez akceptanta lub za jego pośrednictwem, polegających w szczególności na obsłudze autoryzacji, przesyłaniu do wydawcy instrumentu płatniczego lub systemów płatności zleceń płatniczych płatnika lub akceptanta, mających na celu przekazanie akceptantowi należnych mu środków, z wyłączeniem czynności polegających na rozliczaniu i rozrachunku tych transakcji w ramach systemu płatności w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku (acquiring);
  • świadczenie usługi przekazu pieniężnego.

Nie są to jednak jedyne usługi, jakie mogą świadczyć małe instytucje płatnicze. Dodatkowo są one uprawnione do świadczenia ściśle powiązanych ze świadczeniem usług płatniczych usług dodatkowych, takich jak:

a) usługi wymiany walut,

b) usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania transakcji płatniczej,

c) usługi przechowywania i przetwarzania danych.

Mała instytucja płatnicza może też działać jako hybrydowa mała instytucja płatnicza, w momencie gdy prowadzi także inną działalność gospodarczą.

Limity kwotowe na realizację transakcji

Tak jak w przypadku biur usług płatniczych, małe instytucje płatnicze są obciążone limitami kwotowymi na realizację transakcji. Średnia całkowitej kwoty transakcji płatniczych z poprzednich 12 miesięcy wykonanych przez małą instytucję płatniczą, w tym przez agentów, za pośrednictwem których świadczy ona usługi płatnicze, nie może przekraczać kwoty stanowiącej równowartość 1 500 000 euro miesięcznie. Przy ustalaniu średniej całkowitą kwotę transakcji płatniczych za dany miesiąc oblicza się przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez NBP, obowiązującego w ostatnim dniu miesiąca poprzedzającego ten miesiąc.

Dodatkowy wymóg pojawia się, gdy MIP świadczy usługę polegającą na przyjmowaniu wpłat gotówki i dokonywaniu wypłat gotówki z rachunku płatniczego oraz wszelkich działań niezbędnych do prowadzenia rachunku. W takim wypadku MIP jest uprawniony do przechowywania środków pieniężnych użytkowników na rachunkach płatniczych użytkowników, przy czym łączna wysokość środków przyjętych dla jednego użytkownika w każdym czasie nie może przekroczyć równowartości w walucie polskiej 2000 euro.

Dostawcy usług płatniczych - krajowa instytucja płatnicza

Formą cieszącą się możliwością prowadzenia najszerszego zakresu działalności związanej z usługami płatniczymi jest Krajowa Instytucja Płatnicza (W skrócie KIP). Jest to też podmiot, na który nałożone są o wiele bardziej surowe wymagania niż na małe instytucje płatnicze czy biura usług płatniczych. Krajowa instytucja może działać jedynie jako osoba prawna z siedzibą na terytorium Polski. Rozpoczęcie działalności jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia KNF. Samo zezwolenie może być wydane dopiero po zasięgnięciu opinii Prezesa NBP. Surowsze wymagania przekładają się jednak na duże możliwości świadczenia usług oraz na to, że krajowych instytucji płatniczych nie obowiązują limity kwotowe.

Dodatkowo krajowa instytucja płatnicza może, na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej z innym przedsiębiorcą, powierzyć temu przedsiębiorcy wykonywanie określonych czynności operacyjnych związanych ze świadczeniem usług płatniczych lub z działalnością w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego. Oznacza to, że KIP-y dostały możliwość outsourcingu części czynności, które mogą wykonywać.

Rodzaj świadczonych usług

  1. Krajowa Instytucja Płatnicza może świadczyć zarówno wszystkie, jak i wybrane usługi płatnicze.
  2. W przypadku gdy kapitał zakładowy KIPu wynosi co najmniej 125 500 euro, jest ona uprawniona do wydawania pieniądza elektronicznego. Ograniczeniem jest jednak to, że pieniądz elektroniczny może być wydawany wyłącznie na terytorium RP.
  3. Poza świadczeniem usług płatniczych KIP może  także świadczyć ściśle powiązane ze świadczeniem usług płatniczych usługi dodatkowe, takie jak usługi:
    • wymiany walut,
    • bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania transakcji płatniczej,
    • przechowywania i przetwarzania danych.

Wymogi kapitałowe

125 000 euro – jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć wszystkie lub niektóre z usług płatniczych oraz zamierza wydawać pieniądz elektroniczny.

50 000 euro – jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie usługę płatniczą polegającą na świadczeniu usługi inicjowania transakcji płatniczej.

20 000 euro – jeżeli wnioskodawca zamierza świadczyć jedynie usługę płatniczą przekazu pieniężnego.

Możliwości prowadzenia działalności w Polsce i innych krajach

W przeciwieństwie do małych instytucji płatniczych oraz biur usług płatniczych, krajowe instytucje płatnicze uprawnione są do prowadzenia działalności poza granicami Rzeczpospolitej. Działalność KIPu może odbywać się bowiem zarówno na terytorium Polski, jak i EOG. Działalność na terytorium EOG może być prowadzona zarówno w formie oddziału, za pośrednictwem agent, jak i w ramach działalności transgranicznej.

Rozpoczęcie działalności poza terytorium naszego kraju wiąże się z pewnymi obowiązkami. Pierwszym z nich jest zawiadomienie o takim zamiarze Komisji Nadzoru Finansowego. Jeśli KNF nie ma żadnych zastrzeżeń co do naszych planów, wyśle stosowne zgłoszenie do odpowiednich organów nadzorych państwa, w którym chcemy rozpocząć działalność. KNF na wysłanie zgłoszenia ma miesiąc. Organ nadzorczy państwa goszczącego ma natomiast 30 dni od wysłania zgłoszenia na przedstawienie swoich zastrzeżeń. Jeżeli w tym czasie KNF ich nie otrzyma, to wpisze naszego agenta lub oddział do rejestru za opłatą o równowartości 400 euro. Działalność w innym państwie EOG jest możliwa od chwili, gdy otrzyma odpowiedni wpis do rejestru.

Możliwa jest także działalność transgraniczna prowadzona przez KIP. W tym wypadku zainteresowany podmiot musi wysłać zawiadomienie do KNF o zamiarze prowadzenia działalności transgranicznej, w którym zawrze, jakie usługi chce wykonywać oraz w jakich państwach członkowskich zamierza wykonywać działalność transgraniczną. Razem z zawiadomieniem podmiot musi wysłać wniosek o wpis działalności transgranicznej do rejestru, który podlega opłacie 400 euro. Następnie KNF przesyła zawiadomienie właściwym organom nadzorczym, na co ma miesiąc od jego otrzymania. Działalność transgraniczna jest możliwa od chwili, gdy otrzyma odpowiedni wpis do rejestru.

Dostawcy usług płatniczych - unijna instytucja płatnicza

Krajowe instytucje płatnicze mogą działać na terytorium innych państw EOG. Na takiej samej zasadzie na terytorium Polski działają unijne instytucje płatnicze (UIP). Są one bowiem krajowymi instytucjami płatniczymi, mającymi swoje siedziby w innych państwach EOG. Podstawowe zasady, na jakich działają, są praktyczne identyczne z tymi rządzącymi KIPami, lecz z pewnymi wyjątkami, na których się skupimy.

Przede wszystkim w terminie do dnia 31 marca roku następującego po zakończeniu roku obrotowego przekazuje KNF roczne sprawozdanie dotyczące działalności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dodatkowo w takim samym terminie UIP przekazuje KNF roczne sprawozdania obejmujące informację o wykonanych transakcjach płatniczych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym dane o ich wartości, liczbie oraz strukturze walutowej.

Unijne instytucje płatnicze zobowiązane są także do wnoszenia wpłat na pokrycie kosztów nadzoru oraz dostosowywania się do zaleceń KNF.

Instytucja pieniądza elektronicznego

Istotą działalności Instytucji Pieniądza Elektronicznego jest wydawanie do dyspozycji oraz wykupywanie pieniądza elektronicznego. Dodatkowo instytucja tego typu rozlicza transakcje dokonywane przy użyciu instrumentów pieniądza elektronicznego. Działalność tego typu umożliwiona została podmiotom będącym osobami prawnymi i posiadającym siedzibę na terytorium Polski. Do rozpoczęcia funkcjonowania wymagana jest zgoda Komisji Nadzoru Finansowego oraz wpis do rejestru dostawców usług płatniczych i pieniądza elektronicznego. Co istotne, instytucja ta nie jest związana limitami kwotowymi podczas wykonywania swojej działalności.

Rodzaj świadczonych usług

  1. Wydawanie pieniądza elektronicznego
  2. Świadczenie usług dodatkowych ściśle powiązanych z wydawaniem pieniądza elektronicznego i świadczeniem usług płatniczych, takich jak usługi:
    • wymiany walut,
    • bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania transakcji płatniczej,
    • przechowywania i przetwarzania danych
  3. Prowadzenie systemów płatności
  4. Prowadzenie innej działalności gospodarczej

Dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku

W wyniku zaimplementowania do polskiego systemu prawnego dyrektywy PSD 2 pojawił się nowy rodzaj dostawcy usług płatniczych. Jest to dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku (Account Information Service Provider – AISP). Rozwiązanie dostarczane przez takie podmioty jest niezwykle wygodne dla osób, które korzystają z wielu rachunków płatniczych. AISP pozwala bowiem podejrzeć stan każdego z posiadanych przez nas rachunków w jednym miejscu.

Szczegóły funkcjonowania AISP

Najważniejszym wymogiem rozpoczęcia działalności przez AISP jest wpis do rejestru prowadzonego przez KNF. Może być to osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną. Nie jest wymagane jednak uzyskanie zezwolenia Komisji. Co więcej, AISP nie może świadczyć innych usług płatniczych.

AISP może działać za pośrednictwem agentów. Działają oni jako osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną. Takie podmioty muszą działać w imieniu i na rzecz AISP wyłącznie w zakresie działalności prowadzonej przez AISP.

Działalność AISP może się opierać na świadczeniu usług na terytorium Polski (samodzielnie lub za pośrednictwem agentów) lub na terytorium innego państwa członkowskiego przez oddział, agenta lub poprzez działalność transgraniczną. Możliwe jest także, że dostawca świadczący wyłącznie usługę dostępu do informacji o rachunku będzie prowadził także inną działalność gospodarczą. W takim wypadku będzie funkcjonował jako hybrydowy AISP.

Obowiązki AISP

Charakterem działalności AIS jest dostęp do rachunków klienta prowadzonych przez inne podmioty. Z tego względu ustawodawca był świadomy, że niezbędne są specjalne środki mające zapewnić bezpieczeństwo klientom. Przykładem tego jest art. 59s. ust. 2 u.u.p. według którego AISP:

  1. jest obowiązany świadczyć usługi wyłącznie na podstawie zgody użytkownika wyrażonej w sposób niebudzący wątpliwości;
  2. jest obowiązany zapewnić, aby indywidualne dane uwierzytelniające nie były dostępne dla podmiotów innych niż użytkownik i dostawca prowadzący rachunek oraz aby były one przekazywane za pośrednictwem bezpiecznych i wydajnych kanałów;
  3. w przypadku sesji komunikacyjnej – jest obowiązany identyfikować siebie wobec dostawcy prowadzącego rachunek na rzecz użytkownika oraz porozumiewać się z dostawcą prowadzącym rachunek i użytkownikiem w sposób bezpieczny, zgodnie z wymogami określonymi w przepisach rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 z dnia 27 listopada 2017 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych standardów komunikacji;
  4. może uzyskać dostęp wyłącznie do informacji dotyczących wyznaczonych rachunków płatniczych i związanych z nimi transakcji płatniczych;
  5. nie może żądać szczególnie chronionych danych dotyczących płatności związanych z rachunkami płatniczymi;
  6. nie może używać, uzyskiwać ani przechowywać danych do celów innych niż wykonanie usługi dostępu do informacji o rachunku świadczonej na podstawie umowy z użytkownikiem lub zgody użytkownika.

AISP jest rozwiązaniem bez wątpienia ciekawym. Dla użytkowników to koniec uciążliwego przełączania się pomiędzy aplikacjami. Część osób dodatkowo pewnie też chętniej będzie podchodziła do idei posiadania wielu rachunków, skoro dostęp będzie do nich banalnie łatwy. Dla inwestorów oznacza to nowe szanse na rozwój, w Polsce jeszcze niewykorzystane. W momencie pisania tego tekstu, czyli w połowie maja 2020 roku, w rejestrze KNF występuje nadal niewiele podmiotów tego typu. Konkretnie – są 3. Pokazuje to, jak bardzo potencjał tego rozwiązania nie został jeszcze wykorzystany i jak wiele wspaniałych rozwiązań jeszcze przed nami.

chevron-down
Copy link