Granica pomiędzy cytowaniem a plagiatem

Każdy z nas wielokrotnie stawał przed dylematem wykorzystania w swojej pracy części cudzego dorobku. Cytować czy nie cytować, a jeśli tak to w jaki sposób? Jakie są ramy i rozmiar cytatu, którego można użyć, żeby nie narazić się  na zarzut plagiatu?

Odpowiedź znajdujemy w przepisach prawa autorskiego oraz orzecznictwie sądów polskich, zwłaszcza orzecznictwie Sądu Najwyższego. Czy prawo wyważyło ochronę interesu twórcy oraz cytującego użytkownika?

Kiedy przytoczenie cudzego utworu jest dozwolone?

Istnieje utrwalona linia orzecznictwa SN, która znalazła swój wyraz w treści wyroku z dnia 23 listopada 2004 r. (I CK 232/04). Zdaniem SN przytoczenie cudzego utworu nawet w całości jest dozwolone, jeżeli następuje w celu określonym w art. 29 prawa autorskiego (wyjaśnianie, polemika, analiza krytyczna lub naukowa, nauczanie). Zasadniczą kwestią jest, by przytaczany utwór pozostawał w takiej proporcji do wkładu twórczości własnej, aby nie było wątpliwości co do tego, że powstało indywidualne dzieło. Zgodnie z prawem cytatu wykorzystany może być praktycznie każdy utwór, ponieważ prawo autorskie posługuje się szeroką definicją utworu. Może to być utwór literacki, fotograficzny, plastyczny, program komputerowy, audycja radiowa czy telewizyjna, film itp.

Należy także pamiętać, że można cytować wyłącznie utwór już rozpowszechniony; tzn.  publicznie udostępniony za zgodą autora.