Kolejny ważny wyrok Sądu Najwyższego w sprawie kredytów frankowych
Sąd Najwyższy w dniu 9 maja 2018 rozpoznał skargę kasacyjną złożoną przez kredytobiorców przeciwko bankowi o zapłatę. SN postanowił uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Sprawa rozpoznawana jest pod sygnaturą akt I CSK 242/18.
Sąd apelacyjny przyznał rację bankowi
Sąd apelacyjny oddalił apelację powodów od wyroku sądu pierwszej instancji, który oddalił powództwo. Kredytobiorcy żądali zasądzenia od banku na swoją rzecz kwoty ok. 77 tys. zł wraz z ustawowymi odsetkami.
W powyższej sprawie powodowie zawarli z bankiem umowę kredytu hipotecznego indeksowaną do franka szwajcarskiego. W ocenie powodów regulamin kredytowy obwarowany był klauzulami walutowymi, które w istocie mają charakter postanowień niedozwolonych. Na skutek tego nie wiążą one kredytobiorców. W sposób dowolny uprawniają bowiem bank do ustalania kursu waluty. Taka sytuacja w konsekwencji prowadzi do dowolnego ustalania przez bank wysokości rat kredytu, co jest sprzeczne z dobrymi obyczajami oraz rażąco narusza interesy powodów. W skardze kasacyjnej kredytobiorcy zakwestionowali także ważność aneksu do umowy kredytowej. Aneks ten polegał na zmianie rodzaju kredytu z indeksowanego do franka szwajcarskiego na kredyt walutowy wyrażony w CHF.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną bank wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zdaniem banku wprowadzenie klauzul walutowych nie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami oraz nie narusza rażąco interesów kredytobiorców. Bank podkreślił ponadto, że kredytobiorcy sami wybrali rodzaj kredytu. Co więcej, zostali oni również poinformowani o ryzyku kursowym związanym z zaciągniętym zobowiązaniem.
Sąd Najwyższy uchylił wyrok
Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, kredytobiorcy postanowili złożyć skargę kasacyjną. SN, rozpatrując skargę, stwierdził, że uznanie za niedozwolone postanowienie umowy kredytu frankowego indeksowanego, w którym wskazano zasady ustalania kursu, skutkuje eliminacją mechanizmu indeksacji z treści stosunku prawnego. Sąd Najwyższy nie uznał ponadto zawarcia aneksu do umowy kredytowej za odnowienie na podstawie art. 506 k.c. Sąd zwrócił również uwagę, że oświadczenie kredytobiorcy o uznaniu długu ,które wynika z aneksu, nie wyklucza udowodnienia, że realna wysokość zadłużenia jest inna.
Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał go Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Źródło:
