Prawidłowa reprezentacja

Sąd Apelacyjny w Krakowie wydał wyrok dotyczący właściwego umocowania do reprezentacji.

W przedmiotowej sprawie zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący posiedzenia Sądu Okręgowego w Krakowie zwrócił pozew.

W uzasadnieniu zarządzenia zostało wskazane, że prezes zarządu strony powodowej została wezwana do uzupełnienia braków formalnych pozwu przez przedłożenie dokumentów (w oryginale lub uwierzytelnionym przez notariusza odpisie), z których wynika istnienie i ważność uchwały Zarządu strony powodowej "w sprawie ukonstytuowania się Zarządu i Komisji Rewizyjnej (...)” celem ustalenia właściwej reprezentacji strony powodowej - w terminie tygodniowym od doręczenia wezwania pod rygorem zwrotu pozwu.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu złożyła pismo procesowe, w którym wskazała na normę prawną z art. 250 k.p.c., gdzie "ustawodawca jednoznacznie dopuszcza poświadczenie dokumentu przez organ, w którym ten dokument się znajduje" oraz oświadczyła, iż "żądanie notarialnie podpisanych dokumentów za kwotę ok. 80 PLN przy nieformalnym zakazie w prowadzeniu działalności gospodarczej lub wyzbycie się oryginałów jest bezprawne".

Wobec nie zastosowania się do wezwania Sądu Przewodniczący w oparciu o art. 130 § 2 k.p.c. zwrócił pozew.

Zarządzenie to zaskarżyła w całości strona pozwana wnosząc o jego uchylenie.

Podniosła, że Sąd winien był przeprowadzić z urzędu dowód na okoliczność prawidłowej reprezentacji strony powodowej i nie żądać od niej dokumentów, które znajdują się w tym samym budynku.

Orzeczenie Sądu Apelacyjnego

Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i podlega oddaleniu.

Podkreślić należy, że przepis art. 68 § 1 k.p.c. nakłada na osoby prawne obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności procesowej, a § 2 tego przepisu zakłada jego niezastosowanie jedynie gdy stwierdzenie umocowania przez sąd jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną.

W niniejszej sprawie przepis § 2 tego artykułu nie miał zastosowania. Bowiem pomiędzy odpisem KRS strony powodowej, który wskazuje kto jest uprawniony do reprezentacji strony powodowej a podpisami osób reprezentującymi stronę powodową podpisanymi pod pozwem istnieje rozbieżność.

Ciężar wykazania, kto jest uprawniony do reprezentacji strony o ile nie wynika to z rejestru o którym mowa w art. 68 § 1 k.p.c. spoczywa na stronie.

Jakkolwiek strona pozwana przedłożyła do pozwu kserokopię uchwały Zarządu Stowarzyszenia to istnienie w aktach tej kserokopii nie daje podstaw Sądowi I instancji do ustalenia prawidłowej reprezentacji. Po pierwsze dlatego, że wskazany dokument stanowi jego kserokopię. Wbrew zaś treści odpowiedzi na wezwanie strona powodowa winna była przedłożyć swoje umocowanie w oryginale bądź uwierzytelnionej jego kopii. Przy czym wbrew stanowisku strony powodowej ani przepis art. 129 k.p.c. ani art. 250 k.p.c. nie pozwala stronie powodowej samodzielnie poświadczać dokumentów za zgodność z oryginałem.

Wobec zaś niezastosowania się do wezwania Sądu w terminie wyznaczonym przez niego zasadnym był zwrot pozwu w oparciu o art. 130 § 2 k.p.c. Niewątpliwie bowiem bark możliwości ustalenia prawidłowej reprezentacji strony powodowej uniemożliwia nadanie biegu sprawie.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2018 r., sygnatura I ACz 787/18