Niedopuszczalność wniesienia odwołania

W dniu 18 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wydał postanowienie dotyczące niedopuszczalności wniesienia odwołania.

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy (dalej jako "skarżący") na postanowienie Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Prezydenta m.st. Warszawy.

W uzasadnieniu wskazano, że wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji organu I instancji. Więc nie należy do zakresu pojęcia tej samej sprawy, co zaskarżone postanowienie. Decyzja Prezydenta w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz zaskarżone postanowienie stwierdzające, że odwołanie Biura Mienia Miasta i Skarbu Państwa od ww. decyzji jest niedopuszczalne, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Jednak zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnej i tego dotyczy sprawa administracyjna. Natomiast decyzja organu I instancji dotyczy kwestii materialnoprawnych i jest odrębną sprawą administracyjną.

Orzeczenie o charakterze procesowym

Ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw dopuszczalności wniesienia odwołania od decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł, w ocenie Sądu wywołać żądanego skutku. Postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Jest to orzeczenie o charakterze procesowym i nie wywołuje ono skutków materialnoprawnych.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosło Miasto Stołeczne Warszawa, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazano, że wykonanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę powoduje rozpoczęcie budowy inwestycji, które spowoduje trudne do odwrócenia skutki oraz znaczne szkody po stronie skarżącego. Wstrzymanie wykonania natomiast spowoduje czasową ochronę mienia znacznej wartości oraz nie dopuści do powstania trudnych do odwrócenia skutków. WSA nie dokonał oceny, czy zrealizowanie inwestycji będzie skutkowało trudnymi do odwrócenia skutkami i czy spowoduje znaczne szkody. W przypadku zrealizowania inwestycji oraz uchylenia decyzji ewentualne szkody wynikające z poniesionych nakładów oraz ewentualnych kosztów związanych z odwróceniem skutków zrealizowania inwestycji wystąpią zarówno po stronie inwestora, jak i po stronie właściciela nieruchomości, czyli skarżącego.

Orzeczenie NSA

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że pomiędzy zaskarżonym postanowieniem Wojewody Mazowieckiego, a decyzją Prezydenta m.st. Warszawy, nie zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Tożsamość taka oznacza bowiem, że akty lub czynności dotyczą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej. Przedmiotem skargi w sprawie jest postanowienie Wojewody Mazowieckiego o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Wskazaną przez organ przyczyną stwierdzenia niedopuszczalności odwołania jest uznanie, że skarżący jest organem jednostki samorządu terytorialnego, który wydał decyzję administracyjną. W związku z tym nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji.

Natomiast decyzja, której skarżący żąda wstrzymania dotyczy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem prawidłowo Sąd I instancji ustalił, że kwestia zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz kwestia stwierdzenia niedopuszczalności odwołania z powodów proceduralnych, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i w sprawie. Sąd nie jest władny badać zgodności z prawem decyzji Prezydenta. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym. To uzasadniało stwierdzenie, że decyzja nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu.

WSA zwrócił trafnie uwagę na to, że z ochrony tymczasowej, o której stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą korzystać akty i czynności, które nadają się do wykonania i tego wykonania wymagają. Realizacja postanowienia o niedopuszczalności odwołania nie wymaga podejmowania jakichkolwiek działań przez upoważnione do tego organy państwa, zmierzających do ustanowienia stanu zgodności pomiędzy istniejącymi warunkami faktycznymi oraz prawnymi.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2018 r., sygnatura II OZ 1021/18