Pismo przygotowawcze w postępowaniu kasacyjnym

W dniu 22 marca 2018 roku, Sąd Najwyższy zajął się kwestią czysto techniczną. Dotyczyła ona kwestii postępowania kasacyjnego. Mianowicie konstrukcją i przebiegiem tegoż postępowania. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie była dopuszczalność składania pism przygotowawczych w postępowaniu kasacyjnym.

Sama w sobie konstrukcja postępowania kasacyjnego zasadniczo nie przewiduje składania pism przygotowawczych. Natomiast ustawodawca przewidział w nim jedynie jedno pismo - skargę kasacyjną. Skarga ta jest zarazem pismem inicjującym postępowanie kasacyjne (art. 398(1)-398(5) k.p.c.) jak i odpowiedzią na skargę (art. 3987 k.p.c.). Przyjęto także, że w postępowaniu kasacyjnym w ogóle nie ma zastosowania art. 207 § 3 zdanie pierwsze kodeksu postępowania cywilnego. „Przewodniczący może także przed pierwszym posiedzeniem wyznaczonym na rozprawę zobowiązać strony do złożenia dalszych pism przygotowawczych, oznaczając porządek składania pism, termin, w którym należy je złożyć, i okoliczności, które mają być wyjaśnione”.

Natomiast zdanie drugie tego przepisu „W toku sprawy złożenie pism przygotowawczych następuje tylko wtedy, gdy sąd tak postanowi, chyba że pismo obejmuje wyłącznie wniosek o przeprowadzenie dowodu”- zważywszy na ustawową reglamentację dopuszczalności składania pism - stosuje się wyjątkowo, tylko wtedy gdy strona należycie uzasadni potrzebę złożenia pisma. W tej kwestii wypowiadał się już wielokrotnie Sąd Najwyższy, chociażby w postanowieniu: z dnia 13 grudnia 2012 r., III CSK 300/12 lub z dnia 30 lipca 2013 r., V CSK 269/13).

Odpowiedź na skargę jedynym środkiem obrony

Odpowiedź na skargę jest w zasadzie jedynym środkiem obrony przed skargą kasacyjną. A strona, która tej odpowiedzi nie wniosła, nie może domagać się skutecznie zezwolenia na złożenia pisma przygotowawczego. Pisma przygotowawczego, które niejako miałoby "zastępować" odpowiedź na skargę. Strony, zwłaszcza zastępowane przez zawodowych, profesjonalnych pełnomocników, powinny przede wszystkim dokonywać czynności przewidzianych w ustawie w określonej formie. Ponadto w ustanowionym ustawą czasie oraz zgodnie z dobrymi obyczajami. Niewątpliwie omijanie wyżej wymienionych wymagań stanowi nadużycie prawa procesowego. „Strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody”- (art. 3 k.p.c.).