Skarga na przewlekłość postępowania, a termin złożenia

W przedmiotowej sprawie została złożona skarga na przewlekłość postępowania sądowego przez skazanego. Uczynił to on na podstawie Ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki.

Sąd Apelacyjny wskazał, że skarga na przewlekłość postępowania ma zapewnić szybką reakcję na trwającą zwłokę w czynnościach sądu. Zatem spełnia ona swoją rolę jedynie wtedy, gdy zostanie wniesiona w toku postępowania. Potwierdzeniem powyższej tezy jest przepis art. 5 ust. 1 wspomnianej wyżej ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.

Wyżej wskazany przepis wskazuje, iż skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie.

Spóźniona skarga

Natomiast w przedmiotowej sprawie, została wniesiona skarga na przewlekłość postępowania dla  postępowań zakończonych prawomocnymi wyrokami. A więc skarga ta w świetle art. 5 ust. 1 wskazanej ustawy jest niedopuszczalna. Należy zatem pozostawić ją bez rozpoznania.

W naszym porządku prawnym skarga na przewlekłość postępowania pojawiła się między innymi wskutek wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 26 października 2000 r. w sprawie nr 30210/96 Kudła przeciwko Polsce. Trybunał, stwierdzając niezgodność krajowego systemu prawnego w zakresie minimalnego standardu rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, wskazał, że państwo ma obowiązek zapewnić skuteczny środek odwoławczy na przewlekłość postępowania. W związku z powyższym jakoby wymusił wprowadzenie aktu prawnego, który obejmowałby rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (skarga na przewlekłość postępowania).

Przewlekłość postępowania według Konwencji o Ochronie Praw Człowieka

Ku przypomnieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r.:

„Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Postępowanie przed sądem jest jawne, jednak prasa i publiczność mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy sądowej ze względów obyczajowych, z uwagi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwowe w społeczeństwie demokratycznym, gdy wymaga tego dobro małoletnich lub gdy służy to ochronie życia prywatnego stron albo też w okolicznościach szczególnych, w granicach uznanych przez sąd za bezwzględnie konieczne, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom wymiaru sprawiedliwości”.