Wymogi formalne skargi na orzeczenie KIO

Postanowieniem z dnia 1 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Częstochowie odrzucił na podstawie art. 198 e ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych skargę Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych na postanowienie Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 25 czerwca 2015 r. z powodu niedoręczenia jej odpisu wykonawcy, który przystąpił do postępowania odwoławczego i nieuzupełnienie przez skarżącego w wyznaczonym terminie tego braku przez złożenie dowodu przesłania uczestnikowi odpisu skargi.

W zażaleniu na to postanowienie Prezes Urzędu Zamówień Publicznych zarzucił naruszenie art. 198 e ust. 1 Pzp przez odrzucenie skargi pomimo, że nie istniał obowiązek doręczenia odpisu skargi Sp. z o.o., nie będącemu przeciwnikiem skargi w rozumieniu art. 198b ust. 2 Pzp.

Zakwestionował pogląd Sądu Okręgowego, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest doręczenie jej odpisu w trybie art. 198b ust. 2 Pzp wskazując, iż zamknięty katalog przesłanek odrzucenia skargi z 198 e ust. 1 Pzp nie przewiduje odrzucenia skargi z tej przyczyny.

Zarzucił błędne wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi po przeprowadzeniu rozprawy, zamiast na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 198e ust. 1 Pzp.

Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nieobciążanie żadnej ze stron kosztami postępowania zażaleniowego, stosownie do z art. 102 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesiona na podstawie Prawa zamówień publicznych skarga na orzeczenie Izby inicjuje postępowanie przed sądem powszechnym, do którego na podstawie art. 198a ust. 2 stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego apelacji, jeżeli przepisy rozdziału 3 Prawa zamówień publicznych nie stanowią inaczej. Według własnej regulacji Prawa zamówień publicznych zawartej w art. 198c Pzp skarga na orzeczenie Izby powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, przytoczenie zarzutów, zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także wniosek o uchylenie orzeczenia lub zmianę orzeczenia w całości lub części. Przepis art. 198 c Pzp nie wymienia pośród obligatoryjnych wymagań skargi obowiązku przesłania odpisu skargi przeciwnikowi, ustanawia go natomiast. art. 198b ust. 2 Pzp.

Brak formalny usuwalny skargi

Niewykonanie tego obowiązku zważywszy na rationem legis tego uregulowania kwalifikuje się w judykaturze jako brak formalny usuwalny skargi, którego nieuzupełnienie przez dołączenie dowodu jej przesłania przeciwnikowi skargi, nie ma wpływu na skuteczność jej wniesienia i nie prowadzi do odrzucenia skargi, gdyż nie wynika to z treści art. 198b ust. 2 (uchwała SN z pnia 8 grudnia 2005 r., Ili CZP 109/05). Wzgląd na wyjątkowy charakter art. 198b ust. 2 Pzp nakazuje jego ścisłą wykładnię. Przyjęcie odmiennego stanowiska - prezentowanego przez Sąd Okręgowy - prowadzącego do ograniczenia drogi do merytorycznego rozpoznania skargi godziłoby w cel implementacji do prawa krajowego postanowień dyrektywy 2007/66MJE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, jakim jest poprawa skuteczności krajowych procedur odwoławczych.

W tym stanie rzeczy pozbawiona doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia zażalenia pozostaje kwestia, czy wykonawca, który przystąpił do postępowania odwoławczego po stronie zamawiającego jest przeciwnikiem skargi.

Wbrew zastrzeżeniom skarżącego nie budzi przy tym wątpliwości, że nieodrzucenie skargi z przyczyn określonych w art. 198e ust. I Pzp (tak jak nieodrzucenie apelacji na podstawie art. 373 k.p.c.) na posiedzeniu niejawnym nie wyłącza późniejszego jej odrzucenia na rozprawie.