Połączenia z numerem 112 z obowiązkową lokalizacją dzwoniącego

12 września 2019
/

Przedsiębiorstwa telekomunikacyjne zobowiązane są nieodpłatnie udostępniać informacje umożliwiające ustalenie lokalizacji osoby wykonującej połączenie alarmowe na numer 112. Z obowiązku tego nie zwalnia nawet sytuacja, w której osoba dokonuje połączenia z telefonu nieposiadającego karty SIM. Wspomniana informacja musi być dokładna i przekazywana służbom ratowniczym. Do takich wniosków doszedł Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 5 września 2019 r. (C-417/18).

Wyrok wydany wskutek tragedii 

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE jest pokłosiem tragicznych w skutkach wydarzeń, które miały miejsce na Litwie we wrześniu 2013 r. Wtedy to doszło do uprowadzenia nastolatki, która następnie została zgwałcona i spalona żywcem w bagażniku samochodu. Uprowadzona próbowała ratować się, dzwoniąc kilkunastokrotnie na numer alarmowy 112. Niestety dyspozytorowi centrum powiadamiania ratunkowego nie wyświetlał się numer telefonu komórkowego dziewczyny. Z tego powodu niemożliwe stało się sprawdzenie lokalizacji urządzenia. 

Tragedia doprowadziła do licznych zmian proceduralnych na Litwie. W tym momencie osoby dzwoniące na numer alarmowy 112 są lokalizowane automatycznie. Co więcej, dzięki wykorzystaniu systemu GPS możliwe jest również określenie położenia osoby, z dokładnością do 50 m.

Sąd miał wątpliwości 

Bliscy tragicznie zmarłej dziewczynki domagali się zadośćuczynienia od państwa za krzywdę, której doznali wskutek zaistnienia opisywanych zdarzeń. W powództwie podnosili oni, że Litwa nie zapewniła odpowiedniego wdrożenia rozwiązań wynikających z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002r., w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami usługami łączności elektronicznej praw użytkowników. Zgodnie z brzmieniem art. 26 tej regulacji państwa członkowie zapewniają, aby przedsiębiorstwa telekomunikacyjne bezpłatnie udostępniały organowi zajmującemu się połączeniami alarmowymi z numerem 112 informacje dotyczące lokalizacji osoby wykonującej połączenie niezwłocznie po dotarciu wywołania alarmowego do tego organu. Brak implementacji tego rozwiązania, zdaniem rodziców, uniemożliwił służbom udzielenie pomocy. 

Sąd, rozpoznając sprawę, powziął jednak pewne wątpliwości, które przeobraziły się w pytanie zadane w trybie prejudycjalnym TSUE. Brzmiało ono następująco: czy dyrektywa nakłada również obowiązek zapewnienia, aby informacje takie były udostępniane, nawet jeśli połączenie jest wykonywane z telefonu komórkowego, który nie jest wyposażony w kartę SIM? Co więcej, Sąd chciał rozwiać również wątpliwości, czy przy określaniu kryteriów dotyczących dokładności i niezawodności informacji o lokalizacji osoby wykonującej połączenie z numerem 112 państwa członkowskie dysponują zakresem uznania, pozwalającym im na ograniczenie tych informacji do identyfikacji stacji bazowej, która przekazała połączenie.

Przeczytaj również:
Zgoda na jazdę z nietrzeźwym kierowcą jako przyczynienie się do powstania szkody

Wyrok TSUE

Ostatecznie Trybunał uznał, iż przepisy dyrektywy wskazują, że wszystkie połączenia z numerem 112 są objęte obowiązkiem udostępnienia lokalizacji. Oczywiście realizacja tego przepisu musi uwzględniać warunki techniczne jego wykonalności. Obowiązek nieodpłatnego udostępnienia informacji o lokalizacji urządzenia spoczywa zaś na właściwych przedsiębiorstwach telekomunikacyjnych. Z obowiązku tego nie zwalnia nawet sytuacja, w której osoba dokonuje połączenia z telefonu nieposiadającego karty SIM.

Co więcej, wskazanie lokalizacji urządzenia powinno być na tyle niezawodne i dokładne, by zlokalizowanie tej osoby, umożliwiło służbom ratunkowym udzielenie jej skutecznej pomocy. Trybunał wskazał wreszcie, że do przesłanek powstania odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom wskutek naruszeń prawa Unii, które można mu przypisać, należy przesłanka dotycząca istnienia bezpośredniego związku przyczynowego między tym naruszeniem a szkodą poniesioną przez te jednostki. Zasady dotyczące naprawienia szkody ustanowione przez prawo krajowe nie mogą być jednak mniej korzystne niż zasady dotyczące podobnych roszczeń o charakterze wewnętrznym.

Źródło:

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 5 września 2019 r. (C-417/18)