Osoba bezrobotna a stosunek pracy
Bezrobotny nie musi rozpocząć pracy by stać się osobą pracującą. W świetle prawa stosunek zatrudnienia dochodzi do skutku w momencie podpisania umowy, w której zawarte jest oświadczenie woli stron. Od tego momentu następuje zobowiązanie do świadczenia.
19 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął się wyjaśnienia różnicy pomiędzy nawiązaniem stosunku pracy a faktycznym jej świadczeniem. Pojęcie bezrobotnego wyjaśnia ustawa o promocji zatrudnienia i instytucji na rynku pracy. Zgodnie z jej treścią jest to osoba (obywatel polski i cudzoziemiec), niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Musi ona być zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu. Czas ten natomiast obowiązuje w danym zawodzie, służbie lub innej pracy zarobkowej.
W sytuacji kiedy mowa o osobie niepełnosprawnej, musi ona być przynajmniej zdolna i gotowa do podjęcia pracy na „pół etatu”. Nie może też być uczniem szkoły. Wyjątek stanowią: szkoła dla dorosłych, przystąpienie do egzaminu eksternistycznego.
Rejestracja jako osoba bezrobotna
Po uwzględnieniu przesłanek zawartych wyżej osoba chcąca zarejestrować się jako bezrobotna powinna spełnić jeszcze poniższe kryteria:
- Jest osobą pełnoletnią,
- Nie ukończyła wieku 60 lat (kobieta) lub wieku 65 lat (mężczyzna),
- Nie posiada prawa do emerytury lub renty związanej z niezdolnością do pracy,
- Nie posiada renty szkoleniowej i socjalnej,
- Jeżeli posiada rentę rodzinną jej wartość nie może przekraczać wartości minimalnego wynagrodzenia za pracę (w 2017r. jest to kwota 1000 zł.),
- Jeżeli zaprzestała prowadzenia działalności pozarolniczej,
- Nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego,
- Nie pobiera zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego,
- Nie pobiera świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,
- Nie jest właścicielem, posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej przekraczającej 2 ha przeliczeniowe
- Nie podlega ubezpieczeniu emerytalnemu lub rentowemu z tytułu stałej pracy jako małżonek/domownik w gospodarstwie rolnym przekraczającym 2 ha przeliczeniowe,
- Nie uzyskuje przychodów, które podlegają opodatkowaniu „podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej (…) nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy indywidualnych gospodarstw rolnych z 2 ha przeliczeniowych”,
- Nie podlega ubezpieczeniom emerytalnym lub rentowym z tytułu stałej pracy jako małżonek/domownik w ww. gospodarstwie,
- Nie złożyła wniosku o wpis do CEiDG lub zawiesiła działalność,
- Nie jest osobą tymczasową aresztowaną, nie odbywa kary w postaci pozbawienia wolności (wyjątkiem odbywanie kary za pomocą dozoru elektronicznego na wolności),
- Nie uzyskuje przychodu co miesięcznego w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę (1000 zł.),
- Nie pobiera zasiłku stałego,
- Nie pobiera świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego (samotne wychowanie dziecka),
- Nie pobiera świadczenia szkoleniowego po ustaniu zatrudnienia,
- Nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia społecznego (wyjątkiem: ubezpieczenie społeczne rolników),
- Nie pobiera zasiłku dla opiekuna.
Kiedy dochodzi do zawiązania stosunku pracy?
Żeby uznać, czy doszło do nawiązania stosunku pracy nie ma znaczenia podjęcie faktycznej pracy w miejscu zatrudnienia i otrzymania za nią wynagrodzenia. Kodeks pracy wyjaśnia, że stosunek pracy zostaje nawiązany w terminie zawartym w umowę. Jeżeli takiego terminu nie ma, jest to dzień podpisania umowy. Wystarczy więc zgodne oświadczenie woli stron.
W momencie zawarcia umowy o pracę pracownik, jak i pracodawca zobowiązani są do spełnienia określonych świadczeń. Pomiędzy zawarciem ww. umowy, a terminem określonym w niej jako data „nawiązania stosunku pracy” jest czas na jej rozwiązanie na ogólnych zasadach. Zasady te określone są w Kodeksie pracy i są nimi: wypowiedzenie lub porozumienie stron.
